Het is 16 graden en de zon schijnt, maar de man verderop heeft een muts op en de vrouw draagt handschoenen. Daarnaast snotteren een paar tieners. Nog verder steekt een oudere man zijn handen diep in zijn zakken. Welkom in Spanje. Waar zestien graden met zon de winter inluidt. En waar de Spanjaarden dat ook zo voelen.
Zelfs reis ik door Spanje met interrail juist omdat hier de zon schijnt en omdat het 16 graden is. En eerst moet ik dan ook heel hard lachen om alle Spanjaarden met hun mutsen, sjaals en handschoenen. Ze moesten eens weten… Ze moesten eens weten waar Nederlanders nu mee dealen. 2 graden met een grauwe lucht terwijl een niet te stoppen tocht door je beenderen kruipt.
Stumpers, wat een watjes.
Zelf loop ik af en toe met een korte broek rond en dat zorgt voor rare blikken. Bij de Sagrada Famiglia kijkt een bewaker bij de controle mij bevreemd aan. Eerst denk ik dat ik iets bij me heb wat niet mee naar binnen mag, maar de Spaanse met wie ik ben lacht en zegt bezweerdelijk: ‘Olanda’, tegen de bewaker. Hij lacht hard en ik lach mee. Al lach ik ze stiekem allebei een beetje uit.
Maar halverwege de reis verandert mijn mening drastisch. Het is 14 graden met zon en iemand biedt mij een muts aan. Ik zet ‘m op en voordat ik het doorheb, denk ik: ‘eigenlijk best lekker die muts’. Ik schrik ervan. En de volgende gedachte schokt me nog meer: ‘Wat als zij geen watjes zijn, maar wij het gewoon echt heel slecht hebben in Nederland?’ ‘Wat als die bewaker niet zomaar lachte, maar mij meelevend toelachte?’ ‘Wat als de Nederlandse winter inderdaad gewoon om te janken is?’’
De gedachtes laten me niet meer los. En aan het einde van de reis ben ik een veranderd mens. Ik geniet van de milde winter, maar wel met gepaste Spaanse kleding. De laatste dagen denk ik steeds aan al die stumpers in Nederland. Ze moesten eens weten wat een winter in Spanje betekent.
Illustratie: Marjan Krijgsheld
met dank aan free printables teachersmag.com
columnsiwan.com 
Plaats een reactie