Perugia & Assisi

Mijn zusje belt samen met mijn opa vanuit Perugia, Italië. Het stadje waar ik afgelopen zomer een taalcursus Italiaans heb gevolgd. 

Ciao!

Ciao, bella!

Een scherm met twee lachende gezichtjes en prachtig uitzicht over Umbria, het groene hart van Italië. Een steek van jaloezie gaat door me heen. 

‘Bevalt het een beetje?’ vraag ik

Ze zeggen niks maar laten de zonnebrillen, drankjes en outfits spreken.

Destijds ben ik daar na mijn studie heengegaan. Ik wilde me een beetje oriënteren en nadenken over what’s next. Ook was ik na drie tropenjaren Corona echt wel even toe aan wat reisplezier. En, mocht deze alinea nog niet cliché genoeg zijn, het was precies wat ik nodig had…

Het bestond nog! Italië! Zon! Mensen die minstens 4 uur per dag koken! Kerken waar je nooit helemaal zeker weet of je nou een religieus momentje hebt! Of de enige plek hebt gevonden waar het niet tyfusheet is! De hele dag niks doen! Niemand die Engels spreekt!

Mijn enthousiasme had hen aangestoken, waar ik stiekem best een beetje blij/trots op was. Daarnaast wilde mijn Opa altijd al het nabijgelegen Assisi zien en op zijn leeftijd moet je dat dan gewoon doen natuurlijk. 

Later belde ze nog een keer. Er stond veel op de planning: Assisi, Florence en musea. Als het aan mijn opa lag hadden ze de helft al gedaan, maar mijn kleine zusje was inmiddels niet zo klein meer en had genoeg vrije tijd afgedwongen. 

‘Veel plezier!’ eindig ik het gesprek.

Nu maar hopen dat het een beetje aan de verwachtingen voldoet en dat ik ze niet voor niks daarheen heb geluld. Dat zal vast niet, al heb ik laatst wel het dorp waar mijn opa is opgegroeid bezichtigd, Warffum in Groningen. Die komt ook zeker van goede huize, maar dat is weer een andere column.

Illustratie: Iwan Raats