Oudjaarsdag in Amsterdam, 2022

Twee keer per maand een column schrijven. Dat is mijn goede voornemen voor 2023. Dus bij dezen. Zoals zoveel jaren was er veel gebeurd, maar ook helemaal niets. Ik ben afgestudeerd, heb mooie reizen naar Italië en Californië gemaakt, en ik heb eindeloos op de bank liggen tetrissen. 

Ik vond 22 een moeilijke leeftijd, maar als ik om me heen keek was ik volgens mij niet de enige. Ik had het gevoel dat er iets moest gebeuren, vanuit mezelf, waar ik achter kon staan. Maar wat dat precies was wist ik niet zo goed. 

Ik heb naar mijn zusje die vaak vrolijker is dan jullie ooit zullen zijn geluisterd…. Ik mocht best wel af en toe trots op mezelf zijn.

Ik heb naar mijn moeder die mensen beter kent dan ze zichzelf kennen geluisterd…. Als mensen je iets niet gunnen is het zaak om dat vooral wel te doen. 

Ik heb naar mijn vader die op zondag geboren is geluisterd…. Alle mensen moeten toch al met zichzelf leven. Waarom zou jij je dan ook nog aan hen gaan ergeren?

Ik heb bij vrienden en familie gezien hoe je dingen voor elkaar kreeg en van anderen afgekeken hoe ik het absoluut niet wilde. Af en toe waagde ik zelfs een poging om anderen te helpen. Voor wat hoort wat natuurlijk. Alvast excuus voor het resultaat….

Uiteindelijk heb ik vooral veel dingen geprobeerd die ik altijd al wel wilde doen. Ik ben solo gaan reizen. Met mezellef, moi en ik. Ik heb dingen gedaan die ik stiekem heel spannend vond. Voor een publiek inclusief professoren staan en iets zinnigs zeggen. Op een podium muziek maken. Voor de klas staan en zeggen dat als het over 3 seconden niet stil is er geen pauze overblijft. 

Ik was eerlijker tegenover mezelf geweest, denk ik. Ja, ik was mezelf iets serieuzer gaan nemen dit jaar. (Het werd eens tijd hoor ik sommigen denken, maar toch.) En gek genoeg was ik daardoor veel andere mensen minder serieus gaan nemen. Sorry, not sorry.

Terug naar oudjaarsdag: Feestje met leuke mensen, aardige mensen en ook hele coole mensen. Van die mensen die je vragen ‘hoe je ook alweer heet?’, in de volle overtuiging dat je hun naam natuurlijk wel weet. En ik in de volle overtuiging dat ze dezelfde vraag zullen stellen mocht ik ze weer eens tegenkomen. Het blijft Amsterdam. Maar daar maak ik me dus inmiddels dus minder druk om.

Maar voor de goede orde: het is Iwan. De beste wensen!