Prins Iwan

Ik kijk om me heen en zie een berg was, een berg afwas en een hoop stof. En ik zie vooral heel weinig zin om daar wat aan te gaan doen. Zuchtend en steunend sta ik op en pijnig ik mezelf door terug te denken aan mijn week als Prins Iwan. Toen ik uit het niets een week lang werd gefêteerd door een heel team aan mensen. Dagdromend zag ik mezelf aankomen bij de eindbestemming van mijn interrail: een weekje surfen in Sintra, nabij Lissabon. Ik had een gedeelde kamer met vier man geboekt. Maar boeien: zolang er gesurft werd vond ik het best. En het was laagseizoen, dus wie weet hoeveel mensen er daadwerkelijk waren. 

Eenmaal daar aangekomen, stond ik voor een verrassing: ik was de enige gast! Me, myself and I waren in dit surfkamp waar wel 50 man in paste. Wat in de praktijk betekende dat de gedeelde vierpersoonskamer een groot luxeoord voor mij werd. En dat de kok, 5 vrijwilligers, 3 surfcoaches en 2 yoga teachers maar één doel hadden die week: zorgen dat Prins Iwan het naar zijn zin had. 

Dat leidde wel tot vreemde taferelen. Elke avond werd mij gevraagd hoe ik mijn ontbijt wilde hebben. Wilde ik bijvoorbeeld een gepocheerd ei of spiegelei? En moest de fruitsmoothie met of zonder kiwi? Bij de yoga werd mij gevraagd hoe ik me voelde die dag, en waar ik zin in had. Een workout of een zen-yogalesje? Daarna vroegen de vrijwilligers me wat ik het liefst die avond deed: wilde de prins een film kijken, of toch liever een spelletje spelen? 

Lastige vragen allemaal. Ik kreeg bijna medelijden met koninklijke families. Al die mensen die moeite voor je doen, en jij staat er vaak nog onverschillig tegenover ook. Gepocheerd of spiegelei? Ik vreet het wel hoor. En ik ben best snel entertained; spelletje of film. Maar er was wel één ding waar ik jaloers op bleef. Dat je gewoon tijd en gelegenheid hebt om leuke dingen te doen. Privé surfles. Een week lang. Dat zijn toch wel echt prinselijke geneugten waar het gewone volk naar kan fluiten

Op de vlucht terug kon ik moeilijk wennen aan dat gewone leven. Ik vecht met een man naast me om beenruimte en de vlucht heeft niet eens eten. En nu sta ik dus dagdromend over Portugal mijn shit op te ruimen. Het gaat langzaam, de stofzuiger loopt vast en er staat een rij bij de wasmachine. 

Welcome back. 

Dreamsea Surf Guest House, Portugal