De ene nacht is het casa dit, de andere nacht hostello dat. Als je interrailt kom je vaak elke dag op een nieuwe plek. Op zich had ik me daar wel op voorbereid, maar waar ik me niet op had voorbereid waren de cultuurverschillen tussen Spanje en Nederland. En dan heb ik het nog niet eens over de andere gasten, maar vooral over het personeel in de toeristenindustrie.
Bij elk nieuw hostellootje begint het met een mailtje. In die mailtjes word je welkom geheten, zeggen ze iets over het verblijf en eindigen ze met zinnen als:
Really looking forward to having you with us!
We love that you are staying with us!
We are so happy that you are coming to our accommodation!
En mocht je als mede Nederlander nu al denken: ‘nou doe niet zo overdreven’, dan heb je de emojis die achter deze berichten worden geplakt nog niet gezien. De één stuurt een bescheiden 😃, maar anderen gaan echt all out. Ik zie hartjes 💕 🥰, verschillende gekleurde hartjes 🧡💚💛💜, sterretjes ✨⭐️🌟💫 en vuurwerk 🎆🎇 voorbij komen. Allemaal omdat ik daar dan even langskom.
De eerste paar keren dat ik dan echt naar zo’n hostello of casa ga, ben ik dan ook lichtelijk op mijn hoede. Wat moeten jullie van mij met al die emojis? En zijn jullie zelf wel helemaal normaal als je zo communiceert?
Maar eenmaal daar is iedereen net zo aardig, vrolijk en blij als de emojis deden vermoeden. Langzaamaan laat ik mijn argwaan gaan en na een tijdje bedenk ik me hoe leuk het is dat al deze mensen gewoon echt blij zijn dat ik hier ben. En naarmate de reis vordert, stuur ik zelfs soms een emoji terug na het welkomstbericht. Zo van:
‘Thank you, looking forward to it! 😁’
Lachend druk ik op send.
En dan realiseer ik me:
Wat als Spanjaarden niet overdrijven, maar wij gewoon echt superongezellige horken zijn?
Concept: Marjan Krijgsheld
columnsiwan.com 
Plaats een reactie