Storm

Deze donderdag zou een afgezwaaide orkaan ons landje binnentrekken. Ergens was dat best spannend en gezellig. De weermannen en vrouwen praatten enthousiast over de files en ontwrichting die ex-orkaan Kirk misschien wel zou veroorzaken. En of ‘Kirk’ nou woensdagavond of donderdag ons landje zou aandoen. Ze eindigden vaak met het vage advies: ‘Wees toch maar voorzichtig’. Waarschijnlijk zaten ze intern al te ruziën over wie het weerbericht op de dag zelf mocht geven.

Ook bij mij en de rest van Nederland ontstond een hype. Ik begon me af te vragen of de treinen wel zouden rijden en of ik die avond wel zou moeten gaan sporten. ‘En wat doe jij dan op donderdag?’, werd een veelgestelde vraag in gesprekken die ik voerde.

Die hype werd zelfs zo groot, dat toen duidelijk werd dat ‘Kirk’ toch onder Nederland door zou razen, ik bijna teleurgesteld was. We hadden ons zo verheugd op een dagje avontuur en ontwrichting dat de saaie werkelijkheid flink tegenviel. De donderdag liep zoals gepland, er viel nauwelijks regen en je moest je best doen om het briesje dat woei te voelen.

Het was bijna jammer dat we niet in de impact zone lagen. Ook omdat klimaatdestructie bij velen pas binnenkomt als het te laat is. Ondanks de noeste arbeid van al die klimaatwetenschappers, wil de gemiddelde mens pas leren als het eigenlijk al te laat is. Als Amsterdam het nieuwe Atlantis wordt bijvoorbeeld, of als iedereen doodgaat aan huidkanker.

En een orkaan die door klimaatdestructie vanuit het Caraïbisch gebied Nederland bereikt was misschien wel net de waarschuwing die we nodig hadden. Misschien zouden we eindelijk eens goed beginnen de hopeloze achterstand in te halen. En gaan we eindelijk eens serieus debatteren over deze noodsituatie, in plaats van dat sensatiebeluste gelul over een asielcrisis. Maar, helaas.

Nu maar hopen op de volgende ex-orkaan.

Foto donderdag 10 oktober 2024 om 15:54 in het Amsterdamse bos, Marjan Krijgsheld