Ik loop mee met de UITweek. Oftewel Utrechtse Introductie Tijd. Een week waarin je samen met andere studenten de stad, mensen en cultuur leert kennen. Kleine kanttekening: het evenement is vooral bedoeld voor bachelorstudenten. Maar na wat gepush van mijn ouders heb ik besloten om als heuse Masterstudent ook mee te doen.
Met de instelling: ‘ik ga er gewoon het beste van maken’ luister ik samen met 500 ex-middelbare scholieren naar het openingspraatje. Een bestuurslid van 50 vertelt dat we gaan KNALLEN deze week. Maar drukt ons ook op het hart om lief te zijn voor elkaar.
Ik voel me niet helemaal thuis in deze woorden en enige opluchting is er dan ook als ik vervolgens mijn eigen groepje van 20 man ontmoet. Gelukkig zijn het allemaal ook masterstudenten. Als we even later een kennismakingsspelletje spelen blijkt dat iedereen deze opluchting deelt.
Overdag verkennen we Utrecht. We struinen langs prachtige grachtjes, mooi groen en uitnodigende hofjes. Mede dankzij het gebrek aan fatbikes en expats voelen sommige plekken lekker dorps aan. En ook de toeristen die vaak slechts een klein deel van Utrecht bezoeken zijn best een welkome afwisseling op alle Hollanders.
‘s Nachts wordt de andere insteek van bachelorstudenten tegenover masterstudenten echt duidelijk. Wij installeren ons in een van de vele gezellige kroegjes en gaan aan het bier. Bachelorstudenten, daarentegen, hebben op dat moment al 2 uur in de rij gestaan om naar een of ander feestje van Veritas, Unitas of Bladieblats te gaan. En als wij rond twaalven richting huis gaan, zien we ze, gestresst op google maps turend, door de stad sjeesen.
De volgende ochtend beginnen wij fris en fruitig aan de nieuwe dag. Iemand vertelt dat ze vanochtend achter twee verdwaasde en moeie studenten had gefietst. Dit was het gesprek wat ze opving:
‘Eigenlijk wilde ik gisteren niet eens naar dat feest, maar de peer pressure was gewoon te groot’
‘Ja man, I feel you’
Het is ook niet makkelijk
Concept: Marjan Krijgsheld
columnsiwan.com 
Plaats een reactie