Leg dat maar eens uit!

‘Maar, waarom dan?’

‘Nee, je MOET echt blijven!’

‘Had je dat niet eerder kunnen zeggen?!’

Ik neem afscheid van sommige leerlingen op de British School. Ik ga volgend jaar een Masteropleiding volgen en daarom dus minder werken. Maar ja, leg maar eens aan een groep kinderen uit dat je hen in de steek laat om een Master te gaan doen. 

‘Ja, ik zou ook graag blijven, maar ik wil verder studeren?’

‘Maar je hebt toch al gestudeerd?’

‘Klopt, maar ik wil nog meer leren. Sommige mensen studeren zelfs hun hele leven lang!’

Ze kijken me verward aan. Dat laatste had ik overduidelijk niet moeten zeggen. Toch gaan er een paar kinderen voorzichtig overstag:

‘Oké, en wat ga je studeren dan?’

‘Applied ethics’, zeg ik. En de verwarring is helemaal terug. 

‘WAT is dat?

‘Wat IS dat?

‘Wat is DAT?’

‘Nou, dan ga je nadenken hoe we dingen beter en eerlijker kunnen maken. Bijvoorbeeld hoe we de oceaan schoon kunnen houden, of hoe we allemaal fijn kunnen leven.’

Ze luisteren gelukkig, maar het kwartje valt nog niet.

‘Dan kunnen we hopelijk allemaal lekker blijven zwemmen op het strand of in het park rennen of naar de dokter als je ziek bent.’ 

Een paar leerlingen kijken elkaar aan en knikken naar elkaar. Ze beginnen het te begrijpen en sluiten vrede met mijn beslissing.

‘Nou, meester. Good luck.. maar we vinden het wel jammer’, zegt er één namens de groep. 

Na de les merk ik dat ik warm ben en zweet. Normaal ben ik best goed in het geven van presentaties, maar zo’n lastig publiek heb ik nog niet meegemaakt. En dat terwijl ik presentaties aan professoren van The London School of Economics heb gegeven.

Illustratie: Marjan Krijgsheld