Ik trek een grijze vuilnisbak achter me aan en begroet de buurvrouw. Zometeen ga ik alle planten water geven en vanavond zal ik goed controleren of alle deuren op slot zitten. Het lijken alledaagse taferelen, maar voor mij zijn het enorme stappen richting volwassenheid.
Mijn ouders zijn op vakantie en hebben mij de verantwoordelijkheid over het huis toevertrouwd. Dat ging niet gemakkelijk en ook niet echt van harte. Mijn moeder heeft mij minstens vijf keer verteld dat ik de planten echt water moet geven. Mijn vader heeft, nadat hij al drie keer had uitgelegd wanneer de vuilnisbakken worden opgehaald, het schema ook maar geappt.
Misschien dat ze zich expres zo wantrouwig opstellen om mij te motiveren het tegendeel te bewijzen. Maar ook ik weet dat de waarheid veel simpeler is. In ieder geval heeft het gewerkt, denk ik maar, als ik die avond de voordeur op slot draai.
De week kabbelt burgerlijk voort. Ik breng een verkeerd bezorgd pakketje naar de buren. Ik vloek binnensmonds als de buren met wie we al jaren bonje hebben opzichtig wegkijken. En ik lees uitgebreid de krant in de voortuin met een kop thee en een gebakje.
In het weekend komt mijn zusje langs.
‘En, hoe is het om alleen thuis te zijn?’ vraagt ze.
‘Ja, wel relaxed hoor,’ antwoord ik.
‘Heb je nog wat leuks gedaan’
‘Nee, eigenlijk niet. Ik was te druk’
‘Nou, dat is ook saai. Ben je een keer alleen thuis…’
‘Tsja, what can I say’
‘Is er dan tenminste nog iets interessants gebeurd?’
‘Nee, zelfs dat niet.’
Maar dat laatste is een leugen. Een grove leugen. Levensveranderende taferelen hebben zich afgespeeld. Allesbepalende momenten vonden plaats en cruciale doorbraken zijn geforceerd.
Concept illustratie: Marjan Krijgsheld
columnsiwan.com 
Plaats een reactie