Schuldig

Mijn zusje en ik zijn deze dagen allebei veel in gevangenissen te vinden. Ik geef les op de British School of Amsterdam, gehuisvest in een oude gevangenis. Vroeger het huis van bewaring aan het Haarlemmerplein. Mijn lokaal telt drie opengebroken cellen en je ziet de ventilatiegaten nog zitten.

Mijn zusje zit in een studentencomplex in het Bajeskwartier, Amsterdam. Een nieuwbouwwijk waar vroeger de Bijlmerbajes stond. Alle kamers in haar gebouw zijn identiek en zelfvoorzienend, waardoor het echt nog wel iets van een gevangenis weg heeft. 

Een school in een gevangenis. De humor ontgaat mij niet, maar of dat voor mijn Britse collega’s geldt? Zou dat ook onder hun superieure definitie van ironie vallen? Ik zal het ze eens vragen.

En het mag dan geen gevangenis meer zijn, straffen gebeurt nog wel. Ook ik moest er laatst mee dreigen. Leerlingen van year 3 (groep 4) hadden de vorige les met potlood op de tafel gekliederd. 

De volgende les confronteer ik de kleuters in poloshirtjes ermee. Ik neem een groep jongens apart van wie ik denk dat ze het gedaan hebben, en zeg:

‘Jongens dit kan zo niet, dit is eigendom van de school en als dit zo doorgaat moeten we met jullie ouders gaan praten.’

Als bewijs wijs ik naar geklieder op de tafel waar ze aan zitten. 

Eigenlijk is het best lullig dat ik hen apart neem, want voor hetzelfde geldt heeft een ander gehoorzaam stil kindje zitten kladderen. Eén van de leerlingen reageert dan ook verbolgen:

‘Maar meester! Dat WAS ik niet! Ik heb alleen op DIE tafel gekladderd!’

En hij wijst naar een tafel naast zich. 

Ik kan mijn lach bijna niet meer inhouden en begin maar met de les. 

Later vertel ik de anecdote aan mijn zusje. Ze lacht en vertelt over de studenten in haar complex. Een meisje op floor 9 had haar bos bloemen aangeboden in de groepschat, omdat ze de jongen van wie ze het had gekregen niet meer leuk vond.

Het leven gaat gewoon door in de Bijlmerbajes en in het huis van bewaring.

Illustratie: Marjan Krijgsheld