Een stap vooruit?

Ik zit in de pub met de jongens van voetbal. Elke zondag spelen we een vriendschappelijk potje. Ik vertel dat ik weer terug naar Nederland ga. Of eigenlijk, terug naar ‘Amsterdam’, dat snappen ze hier vaak sneller dan ‘The Netherlands’. Terug bij mijn ouders om precies te zijn. Ik had er zelf best zin in, maar of thuis wonen ook maatschappelijk als een stap vooruit werd gezien, wist ik nog niet zo zeker. Uiteindelijk hoef ik me hier absoluut geen zorgen over te maken: 

“I wish I could move back in with my parents.”

“Yeah, fair enough, London is getting way too expensive.”

“Ughh I miss living with my parents, I hate all these responsibilities.”

Het gesprek wordt daarna een beetje te depressing en we veranderen maar van onderwerp. Voetbal? Of we konden onze eigen wedstrijd even goed nabespreken?

Dat laatste is een geliefd onderwerp. Zo zeer zelfs dat één die gasten vaak na de wedstrijd ook nog aan de slag gaat met ‘reviews’ voor die week. Dan krijgt iedereen een gepersonaliseerd verhaaltje inclusief cijfer van je performance. Ik heb daar altijd om gelachen, maar me voornamelijk verbaasd over hoeveel moeite erin wordt gestoken. Soms nog meer dan in het voetbal zelf. 

Die ‘reviews’ zijn voor sommigen zo belangrijk dat ik ze ervan verdenk alleen maar moeite te doen op het voetbalveld als ze weten dat er die week reviews worden geschreven. Anderen verdenk ik ervan alleen te komen zodat ze zich daarna lekker kunnen uitleven bij het schrijven van reviews.

Voor mij zijn ze altijd best mild. Lager dan een 6 wordt er nooit gegeven en verder dan lange slungel komt de persoonlijke kritiek vaak niet. Ik ben niet Brits natuurlijk en dan moet je maar oppassen waar de grens precies ligt. Je weet maar nooit met die gekke buitenlanders.

Anderen worden week in week uit genadeloos neergesabeld. Elk foutje wordt tot in de puntjes herverteld. En een persoonlijke noot van hun leven buiten het voetbal wordt er ook vaak bijgehaald. Ik zal geen voorbeelden geven maar een paar van die jongens zouden het prima doen bij een Britse tabloid.

London is big, harsh and expensive, maar ik ga het nog missen…

Illustratie: Marjan Krijgsheld