Het vinden van een baantje verliep stroef. Het zoeken ging nog wel maar verder dan dat kwam het vaak niet, terwijl ik niet veeleisend was. Ik wilde iets simpels om me te kunnen focussen op lesgeven.
Uiteindelijk schakelde ik hulp in bij het zoeken naar een baantje. Dat wil zeggen, nadat mijn moeder 5x had aangedrongen, schakelde ik hulp in en maak ik een afspraak bij de jobcentre van de gemeente: Newham Workplace.
Dat was wel even de andere kant van immigratie dan verwelkomd worden door een topuniversiteit. Geen vrolijke introductie waar al je mogelijkheden in worden beschreven. Geen gratis champagne. Een glas water, en een kort knikje kan je krijgen. En dan plaatsnemen in een wachtkamer die nog bedrukkender is dan die van de tandarts.
De twee mensen voor mij worden met valse Engelse beleefdheid afgescheept.
‘I’m so sorry, but these documents are not valid anymore, please come back another time and we will help you out as soon as we can!’
Ik heb wel alle documenten waar ze om vroegen bij me, maar het gesprek bevat alsnog heel veel van het volgende:
– ‘Is that all you brought?’
– ‘Yes, but can you prove that?’
– ‘Sure, but can you show any evidence of that?’
Uiteindelijk strandt mijn aanmelding op mijn verzekeringsnummer. Die kunnen ze niet zomaar op mijn blauwe oogjes accepteren. Nee, die moet op een ‘payslip’ geverifieerd worden.
‘Sorry, but you’re going to have to come back another time with a payslip,’ zegt de baliemedewerkster
‘Might it be possible to run my insurance number through your account and match it with my name?’ vraag ik.
‘No, we don’t have access to that. That’s a completely different department,’ en ze kijkt me aan alsof ik gek ben.
‘NOU IN NEDERLAND KAN DAT GEWOON HOOR, STELLETJE SUKKELS,’ gaat door mijn hoofd terwijl ik afdruip.
Eenmaal buiten trek ik wel snel weer bij. Dit is voor mij één middagje en niet mijn realiteit. Tel je zegeningen…
columnsiwan.com 
Plaats een reactie