Foreign

‘Iwan, what a foreign name!’

Ik was net verhuisd en maakte het eerste praatje met de alleenstaande buurman naast me. Huis numero 4 alweer zoals dat gaat in Londen.

‘foreign indeed…. and what is your name?’

‘Oh, my name is Ernest.’

De rest van het gesprek was ik een beetje op mijn hoede. Ik was verhuisd naar een rustige buurt net buiten het centrum en misschien ging het er hier net wat anders aan toe. Maar het viel alleszins mee. Hij vertelde wat over de straat en nodigde me uit voor een toekomstig kopje thee. 

Door een paar vage huurregels, nog zo iets typisch Engels, konden we het huis eerst niet huren. Maar die regels konden, of course, wel omzeild worden. Als ik als hoofdhuurder fungeerde en de twee kamers aan m’n huisgenoten onderverhuurde, zat alles snor.

‘Landlord Iwan Raats’, prijkte het boven de documenten die m’n huisgenoten daarvoor hadden ondertekend. Ook iets wat ik niet had verwacht ooit te lezen. Laat staan op deze leeftijd. 

‘Wen er maar niet aan, anders gaat het heel snel de verkeerde kant op,’ zei ik tegen mezelf. En ik hoopte dat het binnenkwam.

Het huis was superruim en chill – goed geregeld Landlord Iwan – en die buurman bleek uiteindelijk zelfs iets te aardig. Bijna elke dag belde hij aan om te vragen of alles naar wens was en of hij nog iets kon betekenen. Ik zat hier de eerste twee weken alleen, dus ik kon nog niks afschuiven op mijn huisgenoten. Daarbovenop baarde hem dat ook nog eens veel zorgen.

‘Oh, but you must be so lonely sitting here all alone,’ zei hij wel 10 keer.

Mijn alleenstaande buurman maakt zich zorgen over het feit dat ik hier twee weken alleen zit. Een paar keer kwam het in me op om daar een grapje over te maken, maar ik denk dat hij daar de humor net niet van in zou zien. Nederlanders zijn natuurlijk ook helemaal niet grappig.

door ‘Marjan Krijgsheld’